Nie ulega wątpliwości, że udane, radosne i harmonijne pożycie fizyczne jest ważnym czynnikiem więziotwórczym w małżeństwie. Ale trzeba także pamiętać, ze ta bogata i skomplikowana sfera stosunków międzyludzkich jest dziedziną bardzo subtelną i wrażliwą na wszelkie zmiany i wahania nastrojów. Nie przestając kochać swojego partnera, nie zawsze przecież odczuwa się potrzebę współżycia. Niekiedy pragnie się po prostu czułości, niekiedy serdecznej rozmowy, a niekiedy trzeba pobyć samemu – schować się jak gdyby w samego siebie i tak przeczekać jakiś trudny okres. Wymaganie odbywania stosunków seksualnych tylko dlatego, że ich brak nasuwa podejrzenia o wygaszeniu uczuć nie jest postępowaniem rozsądnym, tak jak nie jest nim żadne wymuszanie czegokolwiek. Przeżycie bliskości fizycznej powinno być odświętnym, łączącym wydarzeniem, po którym oboje kochankowie czują się ze sobą jeszcze silniej złączeni niż poprzednio.

• Poprzedni wpis: Więź emocjonalna a seks
• Następny wpis: Kultura współżycia małżeńskiego